Bhooishastra : Aishwarya Patekar

ऐश्वर्य पाटेकरांच्या कवितेने मराठी कविता प्रगत झाली आहे. त्यांची कविता संवादी आणि रसिक वाचकांशी थेट बोलणारी आहे. सात्विक आणि स्वाभाविकपणाची लक्षणे कवितेत येणे वेगळेपणाचे आहे. खासगीकरण, उदारीकरण आणि जागतिकीकरणाच्या आजच्या युगात ऐश्वर्य पाटेकर यांची कविता स्वतःशी संवाद करता जनसंवादी होते. ती वर्तमानावर आसूड ओढल्यासारखी भाषा करीत असली तरी तिची नाळ संतांच्या परंपरेशी घट्ट जोडलेली आहे. समंजस समन्वयाचा सात्विकपणा तिच्या ठायी निर्मळ झऱ्यासारखा वाहताना दिसतो. कवितेचा स्वभाव हा मुळातच स्वगताचा, आत्मसंवादाचा असतो. आज बरेचसे कवी फॅशनेबल कविता लिहितात, पण या सर्वांमध्ये पाटेकर यांच्या कवितेने नवी वाट शोधली आहे. त्यांच्या कवितेत परंपरेची भाषा आहे. कोणत्याही कवितेचे अस्सलपण जेव्हा ठरवायचे असते तेव्हा ती परंपरेच्या संदर्भातच तपासून पाहावी लागते. या कसाला ही कविता नितांत सुंदर उतरते.

The poetry of Aishwarya Patekar has contributed to the progression of Marathi poetry. His work is conversational in nature and speaks directly to sensitive and appreciative readers. The presence of sincerity and naturalness in his poetry gives it a distinctive character.

In today’s age of privatization, liberalization, and globalization, Patekar’s poetry moves from self-dialogue to a broader dialogue with society. Even when it lashes out at contemporary realities with sharp expression, its roots remain firmly connected to the tradition of the saints. A sense of thoughtful harmony and purity flows through his poetry like a clear stream.

The very nature of poetry is rooted in self-expression and inner dialogue. While many poets today tend to write fashionable poetry, Patekar has carved out a new path of his own. His poetry carries the language of tradition, and the authenticity of any poem is best judged in relation to that tradition. By this standard, his poetry stands out as truly exceptional.