Likhita Japa - Ganesha

When devotion is genuine, it demands the finest offerings. This book is a testament to that principle. Its intricate design and superior craftsmanship allow devotees to express their deepest reverence and affection. It's a tangible representation of their commitment to a spiritual path of the highest order.

Highlights :
•    Sacred Repetition: The mantra writing can be self-paced, allowing you to choose the timing and rhythm that best suits you to complete all 1008 mantras.
•    Beautiful Design: Immerse yourself in the artistry of the book, enhancing your spiritual experience.
•    Transformative Power: Unleash the dormant potential within you as the mantra's energy crescendos with each repetition.
•    Dedicated to Ganesha: Offer this book to Lord Ganesha as a symbol of your utmost respect and love.
•    Guided Practice: Let the rhythm of the mantra quiet your mind and guide your hand, creating a meditative experience.

असा हा जीवनपटावरील श्रीगणेशा!
 - श्रीराम भट 
स्वर आणि व्यंजनांना वाव किंवा अवकाश देणाऱ्या या आकाशात कोण बरे वावरत असते? अर्थातच, ‘ख’काराच्या आकाशात कोणत्या आग्रहाची गती वावरत असते? याचा शोध घेणारी विद्या तीच श्रीगणेशांची 'श्रीगणेशविद्या' होय! 
'अ', 'आ', 'इ', 'ई', यांचा स्वर पकडत 'ख' नावाच्या आकाशात ‘क’ व्यंजनाचा आधार घेत अर्थात मी कोण आहे? किंवा मी कोणत्या आग्रहाला घट्ट पकडून वावरणारी गती आहे, याचा शोध घेणारी, मूलाधार चक्रापासून मूळ नाभिस्थानी जन्म पावणारी जी परावाणीची नाळ आहे, ती अर्थातच शब्दब्रह्माला जन्माला घालणारी ही अखिल ब्रह्मांडाची माता म्हणजे श्रीगणेशविद्या ! अर्थात, हीच आदिप्रकृतीच्या जगत्प्रपंचाचा श्रीगणेशा होय! हे जगताचे आधारकार्डच होय!
श्रीगणेशविद्येला जाणून घेऊन स्वर आणि व्यंजनांना वायुस्वरूपात वेटाळून असलेला प्रकृतीचा (अहं) भाव परतत्त्वात विलीन करणे हीच मन बाळगणाऱ्या मनुष्याची, त्याच्या मनोधर्माची साधना झाली पाहिजे, हेच श्रीगणेशविद्या सांगत असते. त्यामुळेच कोणत्याही विद्येचा आरंभ किंवा श्रीगणेशा श्रीगणेशवंदनेनीच होत असतो आणि तसाच तो करावा! 
सर्व विद्यांचे मर्म हे ॐकार स्वरूप असलेल्या श्रीगणेशविद्येतच दडले आहे! त्यामुळेच ‘क’च्या कोऽहंचा सोऽहं करत, ‘ख’ नावाच्या आकाशात अर्थातच परमात्म्याच्या परमभावाशी जवळीक साधून देणारी ॐकाराची साधना, तीच श्रीगणेशविद्या होय! त्यामुळेच आदिशंकरांना आणि पार्वतीमातेला श्रीगणेशांनी प्रदक्षिणा घालून अनंत ब्रह्मांडाला काही क्षणांतच गवसणी घातली किंवा तशी करत श्रीगणेशविद्येचे मर्म दाखवले. त्यामुळेच कोणत्याही देवालयात प्रवेश करताना श्रीगणेशांना वंदन करूनच देवदेवतांच्या गाभाऱ्यात प्रवेश करत असतात. 
सर्व अध्यात्मविद्यांच्या प्रज्ञेचा गाभारा असलेले, असे हे श्रीगणेश चारी वाणींना अर्थातच परा, पश्यन्ती, मध्यमा आणि वैखरी यांचा मूळ स्वर पकडत माणसाच्या मनाचा मनोलय करत, अर्थातच जे मन अहंकाराचा घट्ट आग्रह पकडत ग्रहपीडेतून अनंत जन्माचा प्रवास किंवा नरकवास भोगून आलेले असते, त्या भरकटणाऱ्या मनाला प्रज्ञेच्या गाभाऱ्यात नेऊन मुक्ती देत परतत्त्वात विलीन करत असतात!
श्रीगणेश अथर्वशीर्ष भगवंतांनी गीतेत सांगितलेल्या अधियज्ञाचे मर्मच होय. पंचमहाभूतांनी व्यापलेले हे ब्रह्मांड हे एक कर्मच आहे आणि ही पंचमहाभूतांची प्रकृती परमात्म्याच्या परमभावाशी जवळीक साधून असते. याच प्रकृतीच्या परमभावात जगण्याचे मर्म अथर्वशीर्ष सांगत असते. आणि हेच मर्म बुद्धीत बाळगून जीवनात परमसाक्षिभावात कसे जगावे, हेच श्रीगणेशविद्या दाखवत असते. त्यामुळेच या श्रीगणेश अथर्वशीर्षाची सतत आवर्तने करत राहावी आणि जीवनाला लागलेले अहंबुद्धीचे ग्रहण घालवावे किंवा ते तसे लागू देऊ नये!

श्री ज्ञानदेव श्रीगणेशांना वंदन करून एका ठिकाणी म्हणतात, 

“त्रिगुणत्रिपुरी वेढिला। 
जीवत्वदुर्गी आडिला। 
तो आत्मशंभूने सोडविला । 
तुझिया स्मृती॥” 

या ओवीचा भावार्थ हाच आहे की, श्रीगणेशविद्या या जीवत्वदुर्गातील रावणाला बुद्धिकौशल्यातून हार पत्करायला लावते आणि अद्दल घडवते.
 पुढील ओव्या श्रीगणेशविद्येचे सारच सांगणाऱ्या आहेत. 

राऱ्हवी तरी सकळ मीचि आहे। 
तरी कवणी के उपासिला नोहे।
अखंड सकळ हे सकळां मुखी। 
सहज अर्पत असे मज एकी। 
की नेणणे यासाठी मूर्खी।  
न पविजेची माते॥

अशी ही श्री गणेशविद्येची नाळ मूलाधार चक्राशी संबंधित आहे. मूलाधार चक्रात राहणारा जो मातृस्वर आहे तो पिंडी ते ब्रह्मांडी हेच तत्त्व सांगणारा आहे. त्या स्वराशी जवळीक साधणारी श्रीगणेशविद्या देवाचिये द्वारी उभा क्षणभरी, तेणेचारी मुक्ती साधियेल्या।

या अभंगाची नित्य आठवण करून देते. 

सध्याच्या भयंकर कलियुगात माणसाची वैखरीची बडबड किंवा गोंगाट फार वाढला आहे. अशा या अहंकाराच्या गोंगाटाच्या युगात ‘परेहुनी पर राहे परात्पर’ अशा श्रीगणेशविद्येच्या जीवनसाधनेची अत्यंत आवश्यकता आहे. त्यामुळेच या कलियुगातील भरकटलेल्या अवकाशात अर्थातच या मळकटलेल्या देहबुद्धीच्या पाटीवर श्रीगणेशविद्येचा श्रीगणेशा करूया. महदाकाशाच्या या प्रांगणात 'गणानाम् त्वाम् गणपतिम् हवामहे' हा मंत्र म्हणत ज्ञानाग्नीत मनबुद्धीसहित आहुती देऊया.

And So Begins the Shriganesha of Life's Canvas
Shriram Bhat

Who is it that moves within this sky, the sky that gives room and space to vowels and consonants? And in that sky named kha, which insistent motion is it that stirs? The knowledge that goes searching for this is Shri Ganesha's own — the Shriganesha-vidya.

Catching the tone of a, aa, i, ee, taking the support of the consonant ka within the sky called kha, it asks: who am I? Or, to which insistence am I clinging as I move? The knowledge that pursues that question is the umbilical cord of para-vani, born at the root navel from the muladhara chakra. It is the mother of the whole cosmos, she who gives birth to shabda-brahma — and this is Shriganesha-vidya. It is, in truth, the very beginning of the worldly expanse of adi-prakriti. It is the identity card of creation itself.

To know Shriganesha-vidya, and to dissolve into the supreme principle that sense of "I" belonging to prakriti, which wraps itself around vowels and consonants in the form of air — this must be the practice of the human being who carries a mind, the discipline proper to his nature. That is what Shriganesha-vidya teaches. And that is why the beginning of any body of knowledge is made with obeisance to Shri Ganesha; and so it should be made.

The kernel of every field of knowledge lies hidden in Shriganesha-vidya, which has the form of Omkara. Turning the ko'ham of ka into so'ham, the practice of Omkara draws one close to the supreme state of the Paramatma within the sky called kha — and that practice is Shriganesha-vidya. This is why, by circling Adi-Shankara and Mother Parvati, Shri Ganesha encompassed the infinite cosmos in a few moments, and in doing so revealed the heart of Shriganesha-vidya. It is why, on entering any temple, one bows first to Shri Ganesha before stepping into the sanctum of the deities.

Shri Ganesha is himself the sanctum of the wisdom of all spiritual knowledge. Catching the root note of all four forms of speech — para, pashyanti, madhyama and vaikhari — he dissolves the human mind. That mind has come clutching the hard insistence of ego, through countless births and through a hell of its own making under the affliction of the planets. This wandering mind he leads into the sanctum of wisdom, grants it release, and dissolves it into the supreme principle.

The Shri Ganesha Atharvashirsha is the very essence of the adhiyajna that the Lord speaks of in the Gita. This cosmos, pervaded by the five great elements, is itself an act; and the prakriti of those five elements stays close to the supreme state of the Paramatma. The Atharvashirsha tells us the secret of living within that supreme state of prakriti. And Shriganesha-vidya shows us how, holding that secret in the intellect, to live in the condition of the supreme witness. So one should keep returning to the Ganesha Atharvashirsha again and again, and rid one's life of the eclipse of ego-bound intellect — or better, never let that eclipse fall at all.

Shri Dnyandev, bowing to Shri Ganesha, says in one place:
Encircled by the fortress of the three gunas, imprisoned within the fort of separate existence — he was set free by Atma-Shambhu, through the remembrance of you.
The sense of the verse is this: Shriganesha-vidya makes the Ravana who sits in that fort of separate existence concede defeat through sheer skill of intellect, and teaches him his lesson.
The verses that follow carry the whole essence of Shriganesha-vidya:
If it be so, then I alone am all this; then by whom have I not been worshipped? Whole and unbroken, this all lies in the mouths of all, offered to me alone, and offered effortlessly. Only because they do not know this do the foolish fail to reach me.

This umbilical cord of Shri Ganesha-vidya is bound to the muladhara chakra. The mother-note that dwells in the muladhara is the one that declares the principle: as in the body, so in the cosmos. Shriganesha-vidya, which draws close to that note, keeps reminding us always of the abhanga that says: to stand at the door of God even for a moment is to attain all four liberations.

In the fearsome Kali Yuga we now inhabit, the chatter of vaikhari — the sheer noise of human speech — has grown enormously. In such an age of egoic clamour, the life-practice of Shriganesha-vidya, which stands "beyond the beyond, supreme past the supreme," has become urgently necessary. So, in the drifting space of this Kali Yuga, upon the soiled slate of body-consciousness, let us make our beginning with Shriganesha-vidya. In the courtyard of the great expanse, chanting gananam tvam ganapatim havamahe, let us offer mind and intellect together as oblation into the fire of knowledge.

लिखित जपसाधना 
- राजेन्द्र खेर

नामजप-साधना करण्याचे साधारणतः तीन प्रमुख हेतू असतात. पहिला, साधकाला मनःशांती हवी असते, दुसरा हेतू आपल्या पदरी पुण्य पडावं; तर तिसरा आत्मज्ञान व्हावं हा हेतू असतो. आत्मज्ञान होण्याचा हेतू हा नक्कीच श्रेष्ठ मानला पाहिजे. नाम कसंही घ्या; ते देवापर्यंत पोहोचतं, अशीही आपली श्रद्धा असते. त्यामुळे अनेक श्रद्धावान लोक ध्यान करतात आणि जोडीला नामजपही करतात.

पण या क्रिया करताना काही अडचणी मात्र येतच असतात. प्रमुख अडचण म्हणजे, ध्यानाला बसल्यानंतर एकाच ठिकाणी मन स्थिर होण्याऐवजी अनेक विषय किंबहुना नको ते विषय मनात उफाळून येतात, दृष्टीसमोर दिसू लागतात. मग ध्यानातील सहजता जाऊन बळानं मनाला केंद्रित करायचा प्रयत्न होतो. अशा वेळी मनात उफाळून येणाऱ्या विषयांना येऊ द्यायचं असतं; त्यांचा निचरा होऊ द्यायचा असतो. मनात साठलेला कचरा, ज्याला भगवान गीतेत 'शोक' म्हणतात तो जायला वेळ लागतो. सातत्य आणि निदिध्यासानं ते साध्य होतं.

डोळे मिटून नामजप करतानाही अनेकांना हाच अनुभव मिळत असतो. मुखानं नाम घेतलं जातं आणि मन कुठेतरी भरकट राहतं. ज्या देवाचं नाम घेतो त्याच्यापाशी मनाला पुन्हा पुन्हा आणावं लागतं. अर्जुन गीतेत म्हणतो, भगवंता, मी पृथ्वीचं राज्य जिंकून तुझ्या पायाशी आणीन; पण मनाला एका ठिकाणी स्थिर करणं खूप कठीण आहे ! ज्ञानेश्वरमहाराज म्हणतात, 'देवाचिये द्वारीं उभा क्षणभरी तेणें मुक्ति चारी साधियेल्या.' सतत हरिनाम घेण्यातून आत्मसाक्षात्कार होण्याच्या चारही मुक्ती साध्य होत असतात.

ही क्रिया अधिक वेगानं साध्य करायची असेल तर 'मन' 'ध्यानाचा विषय' आणि 'अंतर्दृष्टी' यांचं एकाच ठिकाणी अनुसंधान व्हायला हवं; आणि त्यासाठी 'लिखित जपसाधने'चा मार्ग हा एक उत्तम पर्याय आहे. नामजप करावाच; पण त्यापूर्वी या त्रिपुटीचं अनुसंधान साधण्यासाठी लिखित जपसाधनेचा अवलंब कयायला हरकत नाही. परिणामतः जप लिहिताना दृष्टी अक्षरांवर रहाते, मनही तिथेच रहातं आणि मुखी नामही साध्य होतं. लिखित जपसाधनेमधे कोणत्या देवाचा जप करावा हेही महत्त्वाचं असतं. भगवान गीतेत सांगतात, तू ज्याचं स्मरण सतत करत रहाशील त्यालाच जाऊन मिळशील ! इथे 'किडा-भ्रमर' न्याय कारण ठरतो. भ्रमराच्या मानत सतत किड्याचं स्मरण असतं; अनुसंधान असतं. त्यामुळे तो भ्रमर एके दिवशी स्वतःच किडा बनून जातो! व्यायामशाळेत एखाद्या हडकुळ्या आजारी व्यक्तीचा फोटो लावला जात नाही. उलट महाशक्तिमान हनुमान किंवा अलीकडच्या काळातल्या बॉडीबिल्डर्सचा फोटो लावला जातो. कारण त्या प्रतिमा व्यायाम करणाऱ्याला तशा प्रेरणा देत असतात. अर्थातच 'किडा-भ्रमर' न्याय इथे लागू होतो. म्हणून 'लिखित जपसाधने'त योग्य नामाचं लेखन करावं. मी स्वतः 'ॐ नमः शिवाय' आणि 'ॐ नमः शिवाय शुभं शुभं कुरु कुरु शिवाय नमः' या अतिशय प्रभावी मंत्राचा जप करतो. 'श्रीराम जय राम जय जय राम' 'हरे राम हरे राम, राम राम हरे हरे, हरे कृष्ण हरे कृष्ण कृष्ण कृष्ण हरे हरे' 'श्री गजानन जय गजानन' अशा नामांचाही जप केला जातो. अर्थात ज्याची ज्या देव-स्वरूपावर श्रद्धा आहे त्याच्या नामाच्या जपाचं अनुसंधान साधून लेखन करावं. त्याचा मोठा लाभ तर होतोच; पण अंतर्मुख होण्यासाठी त्याचा विशेष उपयोग होतो. मुमुक्षूसाठी मग समाधीचा अनुभव दूर रहात नाही. 'लिखित जपसाधने'नं त्या मार्गावरची पायाभरणी झालेली असते.

Likhita Japa-Sadhana: The Practice of Written Chanting
Rajendra Kher

There are broadly three reasons why a person takes up the practice of japa. The first is that the seeker wants peace of mind. The second is that he hopes to earn merit. The third is that he seeks self-knowledge — and this third motive must surely be counted the highest. We also carry the faith that the Name, however it is taken, reaches God. And so many people of faith meditate, and chant the Name alongside.

But difficulties do arise in the doing. The chief one is this: having sat down to meditate, instead of the mind settling in one place, all manner of subjects — often the very ones we would rather avoid — come surging up and appear before the inner eye. The ease of meditation is lost, and the effort turns into forcing the mind to concentrate. At such a time the subjects that rise up should be allowed to rise; they should be allowed to drain away. The refuse collected in the mind — what the Lord in the Gita calls shoka — takes time to clear. It clears through steadiness and sustained contemplation.

Many have the same experience while chanting with eyes closed. The mouth takes the Name and the mind wanders off somewhere else. The mind has to be brought back, again and again, to the very deity whose Name is being taken. Arjuna says in the Gita: Lord, I will conquer the kingdom of the earth and lay it at your feet — but to hold the mind steady in one place is very hard indeed. Dnyaneshwar Maharaj says that to stand at the door of God even for a moment is to attain all four liberations. Through the ceaseless taking of Hari's Name, all four liberations that lead to self-realisation become attainable.

If this process is to be accomplished faster, then the mind, the object of meditation, and the inner gaze must all be brought into alignment at a single point. For this, the path of likhita japa-sadhana — the written chanting practice — is an excellent option. Chanting should certainly be done; but before it, there is no harm in taking up written chanting to bring those three into alignment. The result is that while writing the japa, the gaze stays on the letters, the mind stays there too, and the Name is accomplished on the lips as well.
In written chanting, it also matters which deity's Name one writes. The Lord says in the Gita: you will go and merge into that which you remember constantly. Here the analogy of the worm and the wasp holds good. The worm holds the wasp constantly in mind, in unbroken contemplation — and so one day the worm itself becomes a wasp. In a gymnasium, no one hangs a photograph of a frail, sickly person. On the contrary, one hangs a picture of the mighty Hanuman, or of a modern bodybuilder. Those images give the one exercising his inspiration. The worm-and-wasp principle applies here too.

So in written chanting, one should write a Name suited to oneself. I myself chant Om Namah Shivaya, and the powerful mantra Om Namah Shivaya shubham shubham kuru kuru Shivaya namah. Names such as Shri Ram jai Ram jai jai Ram; Hare Ram Hare Ram, Ram Ram Hare Hare, Hare Krishna Hare Krishna, Krishna Krishna Hare Hare; and Shri Gajanan jai Gajanan are also chanted. Naturally, one should write with contemplation the Name of whichever form of God one holds faith in. Its benefit is great; but it is especially useful in turning one inward. For the seeker of liberation, the experience of samadhi then does not remain far off. Written chanting lays the foundation of that path.