A Primer of Environmental Communication

संतोष शिंत्रे यांनी एक सूक्ष्मजीवशास्त्रज्ञ म्हणून आपल्या कारकिर्दीची सुरुवात केली. पुढे ते पर्यावरण पत्रकारितेकडे वळले. त्यानंतर त्यांनी आपल्या अभ्यासाच्या विषयांची मांडणी कथात्म रूपात करायला सुरुवात केली आणि पर्यावरणकथा हा एक नवीनच प्रकार मराठीत सुरु झाला. पर्यावरण विषयातल्या अनेक सरकारी निर्णयांकडे धोरणांकडे चिकित्सक दृष्टीने बघून त्यावर अभ्यासपूर्ण आकडेवारीनिशी लिहिलेले संतुलित लेख हे त्यांचे वैशिष्ट्य आहे.
संतोष शिंत्रे यांचे कार्य अनेक क्षेत्रांना स्पर्श करणारे आहे. वैज्ञानिकांना संशोधन-लेखनासाठी मार्गदर्शन करणाऱ्या आज्ञावलीपासून ते लेखनमित्रसारख्या लेखनकोशापर्यंत; शेल सिल्व्हरस्टाईनच्या कवितांपासून ते ‘राजा शिवछत्रपती’, ‘छत्रपतींचे आरमार’, ‘सरिता कोष’ अशा अनुवादांपर्यंत तर चालू शतकातले जागतिक व भारतीय निसर्ग पर्यावरण यासारख्या माहितीपूर्ण ग्रंथापासून ते ‘पिंक हेडेड डक’ किंवा ‘मनेर मानुषेर इंद्रजाल’ अशा कथनात्मक लेखनापर्यंत त्यांचा संचार आहे.

Santosh Shintre began his career as a microbiologist. Later, he turned toward environmental journalism. After that, he started presenting the subjects of his research in a narrative form, and this gave rise to a completely new genre in Marathi called environmental storytelling. His hallmark is balanced writing that examines many government decisions and policies in the environmental field with a critical eye and presents them with well-researched data.

Santosh Shintre’s work spans multiple fields. From guiding scientists in research and writing through manuals, to creating writing resources like Lekhanmitra; from translating Shel Silverstein’s poetry to works like Raja Shivchhatrapati, Chhatrapatīnche Aarmar, and Sarita Kosh; from informative books on global and Indian nature and environment to narrative writings like Pink Headed Duck and Maner Manushech Indrajaal, his contributions cover a wide spectrum.